De One Europe-strategie

Automatische vertaling. De Engelse tekst is leidend. Lees in het Engels

1. Inleiding: de verklaring van politiek bankroet

Europa staat aan de rand van een onomkeerbare transformatie. Wij moeten dit document beginnen met een harde erkenning van de status quo: de huidige toestand van onze binnenlandse veiligheid en de integriteit van onze grenzen staat gelijk aan een volledige “verklaring van politiek bankroet” van het heersende establishment. Het is een teken van diep staatsfalen wanneer Europese landen jaarlijks miljarden euro's moeten uitgeven alleen om betonblokken neer te zetten en zware politie-eenheden in te zetten rond onze meest gekoesterde tradities. Wanneer kerstmarkten, carnavalsoptochten en lokale feesten – historische symbolen van Europese vreugde en vrijheid – tot zwaarbeveiligde vestingen moeten worden omgebouwd om bloedbaden te voorkomen, is het maatschappelijk contract verbroken.

Terrorisme en geweld zijn onze grote vijand, maar het is grotendeels een geïmporteerde vijand. De instabiliteit, de polarisatie, de exploderende criminaliteitscijfers en het alomtegenwoordige gevoel van onveiligheid die wij vandaag zien, vooral in West-Europa, zijn geen natuurverschijnselen zoals het weer; ze zijn het directe gevolg van politieke keuzes die in Brussel en in de nationale hoofdsteden zijn gemaakt.

Het establishment als dader

Wij zeggen het ondubbelzinnig: het establishment van de meeste West- en Centraal-Europese landen is niet slechts toeschouwer van deze crisis; het is de dader ervan. Door onze buitengrenzen niet te beveiligen en de andere kant op te kijken wanneer het slecht uitkomt, heeft het zich medeplichtig gemaakt aan de chaos. Of het nu uit onbekwaamheid, morele lafheid of ideologische blindheid was, het heeft toegelaten dat Europa een speeltuin werd, niet alleen voor allerlei smokkelaars, opportunisten, terroristen en criminelen, maar ook voor onze geopolitieke vijanden.

Wij erkennen de geopolitieke realiteit: buitenlandse machten – waaronder Rusland, de Verenigde Staten en zelfs strategische bondgenoten zoals Turkije, Israël, Saudi-Arabië, en de Europese staten zelf – hebben de Europese buurregio in Noord-Afrika en het Midden-Oosten gedestabiliseerd met slecht uitgevoerde interventies. De Frans-Britse interventie in Libië is een opvallend voorbeeld. Hoewel de impuls om in te grijpen begrijpelijk was gezien Kaddafi's onderdrukking van demonstranten, moet de uitkomst eerlijk onder ogen worden gezien: een versplinterde staat in permanente instabiliteit en een “open deur” in Noord-Afrika waardoor miljoenen migranten zijn getrokken. Europa als geheel betaalt uiteindelijk de prijs voor deze besluiten.

Met name Rusland zet migratiestromen nu cynisch in als wapen en regisseert ze om Europese samenlevingen onder druk te zetten, te chanteren en te verdelen. Tegelijk hebben grote delen van het Europese establishment – vooral in West-Europa, minder in Oost-Europa – massamigratie verwelkomd, gesteund en zelfs uitgebreid. Het onheilige verbond van bepaalde ngo's, extreem universalisme en zakelijke belangen heeft een kritiekloze “welkomstcultuur” geschapen die alle maat en rede uit het oog verloor (althans in West-Europa), en beleid dat, hoe men het zelf ook voorstelt, maatschappelijk ontwrichtend en geopolitiek rampzalig is gebleken.

Om deze koers te rechtvaardigen, beroepen linkse, groene en ook centristische politici van het establishment zich vaak op de demografische transitie en stellen ze dat Europa “immigratie nodig heeft om de pensioenen te betalen”. Die voorstelling is misleidend. Ze herleidt een diepgaande beschavings- en maatschappelijke vraag tot een smalle fiscale rekensom, en negeert de grenzen van integratie, de sociale samenhang, de afhankelijkheidsratio's op lange termijn en het feit dat massa-immigratie de demografische achteruitgang niet oplost maar slechts uitstelt – vaak tegen stijgende politieke en maatschappelijke kosten.

Buitenlandse machten miljarden euro's betalen om te voorkomen dat zij “de poorten openzetten” is geen duurzame strategie en zou hooguit een tijdelijke indammingsmaatregel mogen zijn. Het betere alternatief is een sterke, verenigde Europese buitengrens, gedragen door gecoördineerde politieke wil, handhavingscapaciteit en gedeelde verantwoordelijkheid van alle Europese staten, om migratiedruk doeltreffend te weerstaan.

2. Visie en politiek engagement

Ave Europa bepleit een fundamentele paradigmaverschuiving: migratie naar Europa is een voorrecht, geen universeel mensenrecht. Ze moet worden gestuurd door zeer strikte criteria en moet zwaar worden verdiend. Wij verwerpen het verhaal dat Europa een open speeltuin voor de wereld is. Europeanen hebben het recht te beslissen met wie zij willen samenleven.

Om dit te bereiken, moeten wij twee cruciale fronten aanpakken en meerdere standpunten erkennen:

1. Het kapotte asielstelsel hervormen

Het huidige asielstelsel is de belangrijkste motor van de wanorde. Wij moeten het stelsel zelf uitdrukkelijk als het probleem benoemen. Het “recht op asiel” kan niet langer functioneren als achterdeur voor ongereguleerde binnenkomst. Wij pleiten voor een radicale herstructurering:

Externe behandeling: alleen asielaanvragen van burgers van buurlanden van de EU kunnen in Europa worden behandeld. De rest moet in veilige derde landen worden behandeld. Er mag geen asielprocedure plaatsvinden op Europese bodem.
Integriteit van documenten: een beleid van “geen papieren, geen procedure” moet absoluut zijn, om een einde te maken aan het misbruik van juridische mazen.
Tijdelijke oplossingen: asiel moet strikt worden gedefinieerd als tijdelijke bescherming in gecontroleerde kampen, met een automatische weg naar terugkeer zodra het directe gevaar voorbij is, in plaats van een weg naar permanent verblijf. Uitzonderingen kunnen worden gemaakt voor vluchtelingen die een uitzonderlijke inspanning leveren om deel te worden van onze samenleving (taal leren, vrijwilligerswerk enz.) en in aantallen die verenigbaar zijn met het behoud van demografische stabiliteit. Zij worden zorgvuldig geselecteerd en in verwaarloosbare aantallen.

2. Voorbij het “vluchtelingen”-verhaal

Het asielstelsel is kapot, maar in sommige landen is het slechts het topje van de ijsberg. De miljoenen die via werk-, studie- en gezinsvisa binnenkomen – langs “legale” weg – vormen een even grote uitdaging voor de Europese eenheid en de culturele integriteit. Vooral in het Verenigd Koninkrijk.

Een visumstempel neemt de gevolgen van massale demografische verschuivingen niet weg. Of iemand nu met een rubberboot of met een lijnvlucht aankomt, het resultaat is hetzelfde: de verwatering en uitwissing van de Europese identiteit. Daarom eist Ave Europa strikte beperkingen op alle vormen van niet-Europese migratie, zodat het behoud van ons etnoculturele weefsel voorgaat op economisch of bureaucratisch gemak.

Europeanen willen geen multiculturalisme, ze willen assimilatie

Europeanen willen leven in een samenleving met veel onderling vertrouwen, omringd door mensen die hun taal spreken, wier gedrag voorspelbaar is en die fundamentele waarden delen. Multiculturalisme betekent vaak fundamenteel verschillende wereldbeelden en waarden, die in de praktijk vaak met elkaar botsen. Wij zien steeds meer berichten over autochtone Franse en Duitse scholieren die worden gepest op scholen waar zij in de minderheid zijn.¹

Wij worden gedreven door een existentieel besef: als autochtone Europeanen een minderheid worden op hun eigen continent, is Europa als eigen culturele en politieke entiteit dood.

De dood van het Europese project

Het ‘Europese project’ is niet zomaar een verzameling handelsakkoorden; zijn ware bestaansreden is de gemeenschappelijke onderliggende cultuur, in duizenden jaren opgebouwd door gedeelde gebruiken, literatuur en politieke opvattingen. Dit gedeelde erfgoed is de enige reden waarom de Europese integratie überhaupt werkt.

Als deze culturele band door massamigratie verloren gaat, is het fundament van de Europese Unie ten dode opgeschreven. Zonder een eengemaakte culturele kern zal de Unie onvermijdelijk barsten en uiteenvallen.

Van beschaving naar onderwerping

Een ontworteld Europa – een lege huls van wat het ooit was – zal de interne samenhang missen om macht uit te oefenen. Zodra onze beschavingsidentiteit is uitgedoofd, zijn wij niet langer meester over ons eigen lot. Een versnipperd Europa wordt dan een speeltuin voor buitenlandse machten. Wij worden teruggebracht tot een verzameling zwakke staten, voorbestemd om door buitenlandse machten te worden onderworpen.

Om te voorkomen dat Europa een louter “geografisch begrip” wordt dat door belangen van buitenaf wordt gekaapt, moeten wij de demografische en culturele integriteit beschermen die Europese strategische onafhankelijkheid mogelijk maakt. Onze duizenden jaren van ontwikkeling mogen niet worden prijsgegeven; ze moeten worden bewaakt als de enige weg naar een soevereine toekomst.

Ideologische verdediging

Er is in Europa geen plaats voor wereldbeelden die onze geschiedenis verachten, vrouwen onderwerpen of onze seculiere vrijheden verwerpen en ernaar streven onze etnoculturele identiteiten te verdringen. Onze visie is een verenigd federaal Europa dat als schild voor zijn mensen fungeert – een Europa waar veiligheid de normale toestand van het leven is, geen luxe die met beton en machinegeweren moet worden bewaakt.

3. Hoofdstructuur: strategische pijlers

I. Eerste pijler: volledige soevereiniteit over de grenzen en rechtshandhaving

Doel: het continent beschermen en de rechtsstaat herstellen.

1. Eén grens, één korps

De huidige versnippering in 34 nationale grenzen is een strategische zwakte die mensenhandelaars en vijandige staten uitbuiten. De migratiecrisis is alleen oplosbaar als Europa optreedt als één federale eenheid met één buitengrens.

De uitbreiding van Frontex: wij eisen dat Frontex van een ondersteunend agentschap wordt omgevormd tot een omvangrijke, uitvoerende Europese grens- en kustwacht. Die moet worden vergroot, gemilitariseerd en bevoegd gemaakt om de buitengrens fysiek te beveiligen, onafhankelijk van nationale aarzelingen, en zo nodig de status van combattant krijgen.

Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) is uitgegroeid tot het grootste juridische obstakel voor onze veiligheid, doordat het de rechten van illegale binnenkomers stelselmatig laat voorgaan op de veiligheid van Europese burgers.² Het huidige recht op asiel is afgedreven van zijn oorspronkelijke bedoeling, de bescherming van onderdrukten; het is een systeem geworden dat de Europese volkeren hun democratische recht ontneemt te beslissen wie hun grenzen overschrijdt.

Een nieuw kader voor controle: Ave Europa roept op tot een fundamentele herziening van het recht op asiel. Wij erkennen dat de huidige verlamming voortkomt uit een misplaatst humanitarisme dat is misbruikt. Om dit te herstellen, stellen wij een “nieuw recht op asiel” voor, gebaseerd op twee pijlers:

Strikte voorwaarden: bescherming moet uitsluitend voorbehouden zijn aan wie werkelijk en persoonlijk wordt vervolgd – zoals Syrische christenen of andere duidelijk afgebakende minderheden die met gerichte vernietiging worden bedreigd.
Bevoegdheid tot massale terugkeer: het systeem moet zo worden hervormd dat uitzettingen eenvoudig en efficiënt verlopen. Het juridische kader moet massale terugkeer mogelijk maken zonder de decennialange rechterlijke inmenging die afgewezen asielzoekers nu in staat stelt voor onbepaalde tijd te blijven. Terugkeer naar veilige landen moet snel plaatsvinden.

Het EHRM-ultimatum: als een hervorming van het recht op asiel binnen de bestaande internationale kaders onmogelijk blijkt, eist Ave Europa dat alle EU-lidstaten zich formeel terugtrekken uit de rechtsmacht van het EHRM voor migratie- en grenskwesties.

Als de keuze gaat tussen een verouderd rechtsorgaan en het voortbestaan van onze beschaving, kiezen wij voor onze beschaving. Wij zullen de werkelijk vervolgden beschermen, maar wij laten niet langer toe dat het “recht op asiel” een zelfmoordpact wordt voor de Europese volkeren.

2. Het “No Way”- en terugkeerbeleid

Wij pleiten voor de onmiddellijke en systematische terugkeer van alle personen die Europa illegaal zijn binnengekomen.

Alleen legale routes: wij willen geen vaste illegale routes naar Europa. Binnenkomst moet volledig legaal, vooraf goedgekeurd en procedureel verlopen. Wij moeten externe centra voor de behandeling van asielaanvragen hebben in veilige derde landen, waar werkelijk vervolgde vluchtelingen asiel kunnen aanvragen. Voorheen illegale routes kunnen legaal worden gemaakt met uitdrukkelijke goedkeuring van het parlement. Als er in een staat die rechtstreeks aan de Europese Unie grenst sprake is van extreme nood of vervolging, moet een daartoe speciaal ingerichte rechtbank reizen uitdrukkelijk kunnen toestaan. Wie anders illegaal de grens overschrijdt, vooral wanneer er behandelcentra zijn opgericht, verliest elk recht om asiel of een visum aan te vragen en krijgt een levenslang inreisverbod.
Uitzetting van criminelen: elke niet-burger die een ernstig misdrijf pleegt, moet onmiddellijk worden uitgezet. Er komen geen tweede kansen, geen voorwaardelijke straffen en geen “schrijnende gevallen”.
Het “hefboomprotocol”: een federaal Europa zal zijn volle economische gewicht inzetten om landen van herkomst te dwingen hun burgers terug te nemen. Wij voeren een strikt beleid in waarbij alle ontwikkelingshulp aan een land dat weigert zijn onderdanen terug te nemen, tot nul wordt teruggebracht. Daarnaast blokkeren wij particuliere geldovermakingen vanuit Europa naar dat land. Financiële druk zal tot samenwerking dwingen. Landen die zich wel aan de regels houden, belonen wij met ontwikkelingshulp of investeringen. Als uitzetting naar het land van herkomst niet mogelijk is, volgt uitzetting naar een veilig derde land.

II. Tweede pijler: culturele verdediging en binnenlandse veiligheid

Doel: binnenlandse tegenstand overwinnen, buitenlandse invloed stoppen en Europese tradities en samenhang beschermen.

1. Onverenigbare ideologieën bestrijden: wij moeten onverdraagzaam zijn tegenover onverdraagzaamheid

Buitenlandse invloed blokkeren: wij moeten de financiële levensaders doorsnijden van religieuze en politieke instellingen die radicalisme verspreiden. Wij noemen met name organisaties als DITIB, dat optreedt als verlengstuk van de Turkse regering (en andere die door Golfstaten worden gefinancierd). Deze organisaties beheren moskeeën in Europa die integratie belemmeren, critici bespioneren en anti-Europese sentimenten verspreiden. Ze moeten worden gesloten en juridisch vervolgd.
Juridische gevolgen: buitenlandse financiers van radicalisme moeten worden geblokkeerd en voor de rechter bestreden. Wij eisen gevangenisstraffen voor wie buitenlandse inmenging of radicalisering op Europese bodem in de hand werkt. Wij dulden geen vijfde colonnes die door Ankara, Riyad of Doha worden gefinancierd en binnen onze grenzen actief zijn.

2. Tradities beschermen

Wij weigeren een “nieuw normaal” te aanvaarden waarin het openbare leven zich afspeelt achter antiterreurpaaltjes van beton. De miljarden die worden uitgegeven aan de beveiliging van kerstmarkten en andere openbare evenementen zijn een belasting op het falen van het migratiebeleid. Wij beloven een Europa te herstellen waar tradities openlijk kunnen worden gevierd, zonder de schaduw van terreur.

3. Burgerschap en naturalisatie

Wij moeten een einde maken aan de statistische trucs van massanaturalisatie. Wij stellen met ontsteltenis vast dat landen als Duitsland in één jaar 300.000 mensen hebben genaturaliseerd en het staatsburgerschap zo feitelijk gebruiken om de migratiecrisis statistisch te verbergen.

Denaturalisatie: wij moeten ons het recht voorbehouden het staatsburgerschap te ontnemen aan personen met een dubbele nationaliteit die ernstige misdrijven of terroristische daden plegen, of rechtstreeks ageren tegen vitale Europese belangen. Letland geeft het goede voorbeeld.
Paspoorten zijn heilig: staatsburgerschap is de laatste fase van assimilatie, geen bureaucratisch instrument om criminaliteitscijfers op te poetsen.

III. Derde pijler: economisch realisme en sociale rechtvaardigheid voor Europeanen

Doel: de verzorgingsstaat beschermen en de ‘braindrain’ keren.

1. Aanzuigende factoren wegnemen

Hervorming van de sociale zekerheid: wij moeten de aanzuigende factoren voor laaggeschoolde migranten volledig wegnemen. Er mogen geen uitkeringen zijn voor nieuwkomers, en ons directe doel is de volledige afschaffing van sociale uitkeringen voor niet-burgers, tenzij zij netto bijdragen. Als zij zichzelf financieel niet kunnen onderhouden, moeten zij terugkeren naar hun land van herkomst. Sectoren die op goedkope buitenlandse arbeid steunen, moeten in plaats daarvan worden aangemoedigd te automatiseren.
De gezondheidszorg beschermen: wij moeten voorrang geven aan de vergrijzende Europese bevolking en aan jonge autochtone gezinnen. Wij verwelkomen buitenlandse zorgprofessionals, maar wij verwerpen het valse verhaal dat massa-immigratie de gezondheidszorg verbetert. Per hoofd van de bevolking leveren immigrantengemeenschappen zelden meer artsen dan de autochtone bevolking.³ In plaats daarvan zullen wij veel selectiever zijn en bewust kijken naar wat wij nodig hebben, en niet de grenzen wild openzetten in de hoop dat wij genoeg artsen en verpleegkundigen krijgen.
Wooncrisis: wij erkennen dat migratie een belangrijke oorzaak is van het woningtekort. Miljoenen nieuwkomers concurreren met jonge Europese gezinnen om beperkte woonruimte en drijven de huren op. Bij de toewijzing van sociale woningen moeten wij altijd voorrang geven aan jonge Europese gezinnen.

2. De braindrain keren

Terwijl wij miljoenen laaggeschoolden importeren, verliezen wij onze beste koppen. Zo verlieten in één jaar alleen al meer dan 300.000 geschoolde Duitsers hun land; in heel Europa gaat het om miljoenen. Wij moeten deze uittocht stoppen door Europa weer veilig en welvarend te maken, in plaats van onze bevolking te vervangen door onverenigbare culturen.

4. Handhaving en bestuur

Om deze visie uit te voeren, stelt Ave Europa de volgende concrete wetgevende en uitvoerende maatregelen voor:

Beperking van gezinshereniging: gezinshereniging is geen recht; het is een beloning op basis van verdienste. Ze dient als stimulans voor hoogopgeleide, cultureel verenigbare en beproefde migranten die hun gezin volledig kunnen onderhouden. Voor laaggeschoolde migranten wordt gezinshereniging afgeschaft. In plaats daarvan moet het voor hen makkelijker worden hun familie in het land van herkomst te bezoeken zonder hun werkvisum te verliezen.
Moederschap in plaats van migratie: wij erkennen de demografische crisis (lage geboortecijfers), maar wij stellen dat migratie een schijnremedie is. De oplossing moet zijn Europese gezinnen en het moederschap te steunen. Ook als wij het vervangingsniveau van de vruchtbaarheid niet halen, is het vervangen van de bevolking geen oplossing.
Sancties tegen buitenlandse financiering: onmiddellijke wetgevende actie om de tegoeden in beslag te nemen van door buitenlandse staten gesponsorde religieuze organisaties (zoals het Turkse DITIB in Duitsland) als blijkt dat zij anticonstitutionele of anti-Europese propaganda verspreiden.

5. Strategische vooruitblik: van een defensieve houding naar Europese soevereiniteit

Geen enkele beschaving heeft ooit overleefd door de materiële en culturele voorwaarden van haar eigen bestaan te ontkennen. Orde, veiligheid, demografische en etnoculturele continuïteit zijn de fundamenten waarop samenlevingen historisch zijn gebouwd. Wij willen het Europese beschavingsproject zijn zelfvertrouwen en trots teruggeven. Wij weigeren ons nog langer te laten verwateren om mensen uit andere culturele sferen makkelijker te kunnen opvangen en verdragen; dat is iets wat zij zelf in hun eigen land ook niet zouden aanvaarden. Geen enkele andere beschaving deconstrueert zichzelf, dus waarom zou Europa dat doen?

Het einde van het morele theater

De afgelopen jaren hebben Europeanen het morele theater achter zich gelaten dat de eerste jaren van de vluchtelingencrisis kenmerkte, toen politici elkaar overtroefden in hoe deugdzaam en onbaatzuchtig zij nieuwkomers konden verwelkomen. Wij zijn echter een nieuw tijdperk van lafheid, stilzwijgen en passiviteit ingegaan, waarin Europa, vanwege de moeilijkheid en de politieke kosten van een hervorming van het EVRM, het disfunctionele asielstelsel liever lijdzaam aanvaardt. Andere landen, zoals Hongarije, kiezen ervoor de rechtsstaat uit te hollen om zich tegen het Europese asielstelsel te verzetten.⁴ Alleen met daadkrachtig optreden kunnen wij deze verslechtering stoppen.

Veiligheid als voorwaarde voor vrijheid

Vrijheid bestaat niet in chaos. Vrij door een stad kunnen lopen, in het openbaar kunnen samenkomen, zonder angst tradities kunnen vieren en kunnen vertrouwen op de neutraliteit van overheidsinstellingen zijn voorwaarden voor elke zinvolle opvatting van vrijheid. Veiligheid berust op vertrouwen; vertrouwen berust op vertrouwdheid. Wij kunnen ons niet als vreemdelingen in ons eigen land laten voelen als wij in veiligheid willen leven; evenzeer willen wij etnische segregatie in onze steden voorkomen. Een Europa dat niet kan bepalen wie zijn grondgebied betreedt, is niet soeverein; een Europa dat wie zijn wetten overtreedt niet kan uitzetten, zal niet overleven als samenhangende staat.⁵

Daarom houden wij vast aan een eenvoudige rangorde: veiligheid gaat vóór integratie, recht gaat vóór mededogen, en soevereiniteit gaat vóór solidariteit. Zonder deze orde storten alle drie de begrippen in.

Federalisme met tanden

Deze strategie vereist een federaal Europa – geen technocratische bovenbouw, maar een politieke entiteit die daadkrachtig kan optreden. Versnipperde nationale benaderingen hebben gefaald. Zolang één staat lek blijft, zijn alle andere kwetsbaar. Federale bevoegdheid over grenzen, uitzetting en migratierecht is geen ideologische voorkeur, maar een functionele noodzaak van een gezonde samenleving.

Tegelijk moet dit federalisme democratisch verankerd zijn. Burgers moeten weer het gevoel krijgen dat politieke besluiten hun dagelijkse werkelijkheid weerspiegelen in plaats van abstracte morele theorieën. De huidige kloof tussen de publieke opinie en de beleidsuitkomsten is onhoudbaar.

Federalisme geeft ons ook de kracht om orde te brengen in onze directe omgeving – van Noord-Afrika tot Syrië en Turkije – om zowel onze veiligheid als betrouwbare buitengrenzen te waarborgen.

Een Europa dat het verdedigen waard is

Uiteindelijk is de vraag niet of Europa zich deze strategie kan veroorloven. De vraag is of Europa het zich kan veroorloven haar niet te volgen. De kosten van nietsdoen zijn al zichtbaar: stijgende criminaliteit, maatschappelijke versplintering, afnemend vertrouwen, stijgende woonlasten, overbelaste zorgstelsels en demografische uitholling. Niets schaadt de legitimiteit van het Europese project meer dan het huidige migratieregime. Zolang het Europese project wordt geassocieerd met globalistische ideeën dat mensen inwisselbaar zijn, ongeacht hun culturele en etnische context, zal het niet overleven. Als deze trends ongehinderd doorgaan, leiden ze tot onomkeerbaar verval.

Ave Europa staat voor een Europa dat weer het verdedigen waard is: etnocultureel zelfbewust, maatschappelijk hecht, economisch productief en geopolitiek assertief.

Noten

https://www.focus.de/panorama/muslimisches-mobbing-in-hamburg-studie-laesst-grosses-problem-vermuten_aadaae4a-a0f3-49e5-80cb-786c7bd962b8.html en https://www.cath.ch/newsf/harcelement-religieux-des-eleves-musulmans-provoquent-leurs-camarades/
https://www.telegraph.co.uk/world-news/2025/09/02/europe-democracy-at-risk-without-asylum-reform-top-judge/ en https://www.reuters.com/world/uk/uk-wins-court-ruling-keep-asylum-seekers-hotel-risks-angry-response-2025-08-29/
Er zijn 5.800 Syrische artsen in Duitsland; afgezet tegen de totale Syrische bevolking is het aantal artsen per hoofd ongeveer gelijk aan dat bij de autochtone bevolking.
https://www.infomigrants.net/en/post/68777/hungary-files-lawsuit-against-eu-court-over-migrationrelated-fine
https://www.lefigaro.fr/actualite-france/annee-apres-annee-la-litanie-tragique-des-crimes-et-delits-impliquant-des-clandestins-sous-oqtf-20250223 Vooral in Frankrijk is het aantal misdrijven gepleegd door personen met een bevel om het grondgebied te verlaten enorm.